เครื่องบูชาพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์: ใช้ทำอะไร

วัตถุจำนวนมากในแคตตาล็อกมาจากโลกเดียวกัน พระพุทธรูปบนแท่นบูชา มาลาในมือ ตะเกียงหน้ารูป แต่ละอย่างใช้ทำอะไรตามประเพณี

พระพุทธรูปและทังกา

เป็นที่รองรับ เตือนถึงการประทับของพระพุทธเจ้าและช่วยการนึกภาพ ในประเพณีทิเบต พระพุทธรูปมักบรรจุมนตร์ที่ม้วนไว้และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แล้วเบิกเนตร ดูการเลือกพระพุทธรูปและพระพุทธรูป

มาลา

ลูกประคำ 108 เม็ด (หรือ 21 หรือ 27) สำหรับนับการสวด ลูกปัดลาพิสลาซูลีชวนให้นึกถึงสีของพระพุทธเจ้า วัสดุทั่วไปอื่น ๆ คือไม้ เมล็ดโพธิ์ หรือคริสตัล มาลาในแคตตาล็อกจัดเรียงตามวัสดุ

น้ำถวาย

น้ำใสเจ็ดถ้วย เรียงหน้ารูป เป็นเครื่องสักการะแบบทิเบตคลาสสิก แทนการต้อนรับ (น้ำดื่ม น้ำล้าง ดอกไม้ ธูป แสง น้ำหอม อาหาร) เปลี่ยนน้ำทุกเช้า

ตะเกียง

แสงอยู่ที่ศูนย์กลางของพระสูตร ตะเกียงเนย (หรือตะเกียงน้ำมัน) จุดเป็นเครื่องสักการะ ฉบับของพระถังซัมจั๋งกล่าวถึงตะเกียงสี่สิบเก้าดวงสำหรับพิธีหนึ่งโดยเฉพาะ ผู้ปฏิบัติส่วนใหญ่ปัจจุบันพอใจกับเปลวไฟหรือเทียนหนึ่งเล่ม

ธูป

ชำระอากาศและบอกเวลาของการปฏิบัติ ในญี่ปุ่น ธูปแท่งถูกจุดหน้ายากูชิในวัด

ระฆังและวัชระ

ระฆัง (คัณฏา) แทนปัญญา และวัชระแทนวิธีการ ผู้ปฏิบัติทิเบตถือทั้งคู่ในมือขณะพิธีบางอย่าง ไม่จำเป็นสำหรับการปฏิบัติง่าย ๆ

ธง หนังสือ ดนตรี

ธงมนตร์มีมนตร์ หนังสือมีพระสูตร ดนตรีมีบทสวด ดูหนังสือและดนตรี

วิธีปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้

ประเพณีขอให้ปฏิบัติด้วยความเคารพ ไม่วางรูปพระพุทธเจ้าบนพื้นหรือในที่สกปรก และไม่ก้าวข้าม ดูการตั้งแท่นบูชา

แหล่งอ้างอิง

การใช้ทั่วไปของประเพณีทิเบต จีน และญี่ปุ่น; Raoul Birnbaum, The Healing Buddha (1979) การปฏิบัติต่างกันตามแต่ละนิกาย

อ่านบทความคำปฏิญาณสิบสองประการและพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์เจ็ดองค์

ดูแคตตาล็อกทั้งหมด