จากอินเดียถึงเวียดนาม: การเดินทางของพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์

บางทีอาจไม่มีพระพุทธเจ้าองค์ใดเดินทางมากเท่านี้โดยไม่เปลี่ยนจิตวิญญาณ นี่คือช่วงหลัก โดยจำไว้ว่านักประวัติศาสตร์ยังถกเถียงหลายประเด็น

อินเดียและเอเชียกลาง

พระพุทธเจ้าปรากฏในคัมภีร์มหายานตลอดสหัสวรรษแรก ต้นฉบับกิลกิตของศตวรรษที่ 6–7 แสดงว่าพระสูตรหมุนเวียนในอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ พระภิกษุและพ่อค้านำไปตามโอเอซิสของเส้นทางสายไหม

จีน

พระสูตรถูกแปลตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 และการเคารพบูชาพัฒนาในสมัยสุยและถัง จิตรกรรมฝาผนังตุนหวง (ดูพุทธเกษตรตะวันออก) เป็นพยาน ในวัดหลายแห่ง เหยาซือฝัวประทับเป็นพระพุทธรูปสามองค์กับพระศากยมุนีและพระอมิตาภะ ในชุมชนจีนหลายแห่งมีวันเทศกาลถวายแด่พระองค์ คือวันที่ 30 ของเดือนเก้าตามจันทรคติ (วันที่ต่างกันตามวัด)

เกาหลี

ยักซายอรเยได้รับการเคารพบูชาตั้งแต่สมัยชิลลา และมีอุโบสถยักซาจอนจำนวนมากในวัดเกาหลี ภาพวาดสมัยโครยอที่งดงาม (ศตวรรษที่ 14) เก็บที่วัดบันโชจิในนาโกยา ปรากฏซ้ำบนเว็บไซต์นี้

ญี่ปุ่น

การเคารพบูชามาถึงในศตวรรษที่ 7 พร้อมการสถาปนายากูชิจิและโฮริวจิ นิกายเท็นไดและชินงอนทำให้พระองค์เป็นองค์สำคัญ และปัจจุบันญี่ปุ่นมีวัดนับพันที่ถวายแด่ยากูชิ อ่านยากูชิจิและวัดยากูชิ

ทิเบต มองโกเลีย หิมาลัย

ในทิเบต สังเยเมนลาเชื่อมโยงกับการแพทย์ทิเบต ประเพณีทางการแพทย์สอนว่าตันตระสี่ถูกเปิดเผยโดยพระพุทธเจ้าในรูปของปรมาจารย์แห่งการแพทย์ ในปราสาทแห่งแสงชื่อทานาดุก วิทยาลัยแพทย์ใหญ่ของลาซา เมนซิคัง ก่อตั้งในปี 1916 โดยทะไลลามะองค์ที่ 13 โรงเรียนแพทย์ของอารามมองโกเลีย (มันบาดัตซัน) สืบทอดสายสัมพันธ์นี้ และในมองโกเลีย พระพุทธเจ้าคือโอโตชมันลา

เวียดนาม

ฟัตเซือซือได้รับการเคารพบูชาในวัดเวียดนาม โดยสวดพระสูตรเป็นภาษาเวียดนามและเสียงจีน-เวียดนาม เป็นพระพุทธเจ้าที่ปรากฏมากในพิธีตลอดปี และรูปของพระองค์ตั้งเคียงรูปของพระอมิตาภะ

นครวัด: พระราชาและโรงพยาบาล

ในกัมพูชา พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 แห่งเขมร (ปลายศตวรรษที่ 12) เป็นที่รู้จัก ตามศิลาจารึกตาพรหม ว่าทรงสร้างโรงพยาบาลจำนวนมาก (อ้างถึง 102 แห่ง) พระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ได้รับการวิงวอนที่นั่น และพบรูปของพระองค์ในศาลาเล็กของโรงพยาบาลเหล่านี้ เป็นตัวอย่างที่ชัดที่สุดอย่างหนึ่งของความเชื่อมโยงระหว่างพระพุทธเจ้าองค์นี้กับการช่วยเหลือกันที่เป็นรูปธรรม

แล้วที่อื่น

ภาพนี้ยังปรากฏในหมู่ชาวบูเรียต ชาวเนวาร์แห่งเนปาล และในภูฏาน แต่ละภูมิภาคเพิ่มสีสันของตน ร้านค้าทั่วโลกรวมช่างฝีมือจากประเทศเหล่านี้

แหล่งอ้างอิง

Raoul Birnbaum, The Healing Buddha (1979); Janet Gyatso, Being Human in a Buddhist World (2015); จารึกตาพรหม (ศิลาจารึกของชัยวรมันที่ 7); สถาบันตุนหวง วันที่หลายอย่าง (การเคารพบูชาท้องถิ่น เทศกาล) มาจากประเพณีและต่างกันตามวัด

อ่านบทความสุขภาพทางจิตวิญญาณและการแพทย์: สิ่งที่พระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์สัญญา และสิ่งที่ไม่สัญญา

ดูแคตตาล็อกทั้งหมด