สัญลักษณ์และตำนาน: บาตร สมอ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และแม่ทัพสิบสององค์

ภาพพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์เป็นสารที่เข้ารหัส ซึ่งผู้ศรัทธาอ่านเหมือนอ่านหน้ากระดาษ นี่คือองค์ประกอบหลัก

บาตรน้ำอมฤต

ในพระหัตถ์ซ้าย เป็นบาตร (หรือในญี่ปุ่น ตลับยาขี้ผึ้ง) สำหรับบางคนเป็นบาตรบิณฑบาตของพระภิกษุ สัญลักษณ์ของความเรียบง่าย สำหรับคนอื่นเป็นน้ำอมฤต (อมฤต) ซึ่งแทนปัญญาที่ปลอบประโลม ในทังกามักเป็นสีน้ำเงิน เหมือนพระวรกายของพระพุทธเจ้า

สมอ (อรุระ)

กิ่งสมอในพระหัตถ์ขวาเป็นผลไม้จริง คือสมอไทย (สมอชนิดหนึ่ง) ใช้อย่างแพร่หลายในการแพทย์อินเดีย (อายุรเวท) และทิเบต คัมภีร์เรียกว่า "ราชาแห่งยา" ประเพณีกล่าวว่าพระพุทธเจ้ายื่นกิ่งให้ผู้ที่เรียกหาพระองค์ ภาพของการให้

ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์

พระโพธิสัตว์สององค์ คือ สูรยประภา (นิกโก) และจันทรประภา (กักโก) มักติดตามพระองค์ แทนแสงของกลางวันและกลางคืน ความกระจ่างและความอ่อนโยน ผู้ที่ทุกข์ทั้งกลางวันและกลางคืนมีผู้อยู่เคียง ในพระพุทธรูปสามองค์ของญี่ปุ่น ทั้งสองเป็นรูปเรียวยืนขนาบยากูชิที่ประทับนั่ง

แม่ทัพสวรรค์สิบสององค์

ตามพระสูตร (ฉบับพระถังซัมจั๋ง) แม่ทัพยักษ์ใหญ่สิบสององค์ แต่ละองค์มีบริวาร 7,000 ปฏิญาณจะคุ้มครองผู้ที่เคารพพระพุทธเจ้า พระนามสันสกฤตต่างกัน ในญี่ปุ่นรู้จักว่า คูบิระ บาซาระ เมกิระ อันติระ อานิระ ซันดิระ อินดาระ ไฮระ มาโกระ ชินดาระ โชโตระ และบิการะ ในญี่ปุ่น จับคู่กับสัตว์ปีนักษัตรสิบสองตัวและสิบสองยาม แม่ทัพดินเผาสิบสององค์ของชินยากูชิจิในนารา จากศตวรรษที่ 8 เป็นผลงานชิ้นเอกของแนวนี้

ดอกบัวและดวงจันทร์

พระพุทธเจ้าประทับบนดอกบัวและแผ่นจันทร์ สัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความกระจ่างของจิต

สีน้ำเงิน

ดูบทความเรื่องลาพิสลาซูลี: สีน้ำเงินไม่ใช่เพื่อประดับ แต่ชวนให้นึกถึงความโปร่งใสและความลึก

ตะเกียงแห่งภูเขาฮิเอ

ตำนานญี่ปุ่นเล่าว่าไซโจ ผู้ก่อตั้งเอ็นเรียคุจิ จุดเปลวไฟหน้ายากูชิของวัด และไม่เคยดับ เมื่อโอดะ โนบุนางะทำลายวัดในปี 1571 เล่ากันว่าเปลวไฟถูกเก็บไว้ในอีกวัดหนึ่ง คือริชชากุจิในยามางาตะ ซึ่งภายหลังส่งคืน เป็นประเพณีปากเปล่าที่ต้องนำเสนอตามนั้น

เกร็ดทางพุทธศิลป์

ในญี่ปุ่น ยากูชิที่เก่าแก่ที่สุด เช่นจากศตวรรษที่ 7 โดยทั่วไปไม่มีตลับยาในพระหัตถ์ เครื่องหมายนี้แพร่หลายภายหลัง ตั้งแต่สมัยเฮอัน ตามนักประวัติศาสตร์ศิลป์

แหล่งอ้างอิง

พระสูตรพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ (พระถังซัมจั๋ง ไทโช 450); บันทึกชินยากูชิจิ; Raoul Birnbaum, The Healing Buddha (1979) ตำนานนำเสนอเป็นตำนาน ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ยืนยันแล้ว

อ่านบทความทังกาพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์: สีน้ำเงินศักดิ์สิทธิ์ถูกวาดอย่างไร

ดูแคตตาล็อกทั้งหมด