Lapis

Artykuły

Przedmioty Buddy Medycyny: do czego służą?

Posąg, thangka, mala, misa, lampa, kadzidło: rola każdego przedmiotu w tradycji, bez magicznych obietnic.

Tybetański brąz złocony
Tybetański brąz złocony · 1300–1500 · Linden-Museum Stuttgart · Daderot

Wiele przedmiotów w katalogu pochodzi z tego samego świata: posąg na ołtarzu, mala w dłoni, lampa przed wizerunkiem. Do czego służy każdy z nich według tradycji?

Posąg i thangka

To podpory: przypominają o obecności Buddy i pomagają w wizualizacji. W tradycjach tybetańskich posąg wypełnia się często zwiniętymi mantrami i świętymi substancjami, a następnie konsekruje. Zobacz jak wybrać posąg i posągi.

Mala

Różaniec ze 108 koralików (lub 21 albo 27) do liczenia recytacji. Koraliki z lapis lazuli przypominają kolor Buddy; inne częste materiały to drewno, nasiona bodhi lub kryształ. Mala w katalogu są posortowane według materiału.

Ofiary wody

Siedem misek czystej wody, ustawionych przed wizerunkiem, to klasyczna ofiara tybetańska. Symbolizują gościnność (woda do picia, woda do mycia, kwiaty, kadzidło, światło, zapach, pożywienie). Wodę odnawia się każdego ranka.

Lampa

Światło jest w centrum sutry. Lampy maślane (lub oliwne) zapala się jako ofiarę; tekst Xuanzanga mówi o czterdziestu dziewięciu lampach w jednym konkretnym obrzędzie. Większość dzisiejszych praktykujących poprzestaje na płomieniu lub świecy.

Kadzidło

Oczyszcza powietrze i wyznacza czas praktyki. W Japonii w świątyniach pali się kadzidła przed Yakushi.

Dzwon i wadżra

Dzwon (gantā) przywołuje mądrość, a wadżra metodę: razem trzyma je w dłoniach praktykujący tybetański podczas niektórych obrzędów. Nie są potrzebne do prostej praktyki.

Flagi, książki, muzyka

Flagi modlitewne niosą mantry; książki sutrę; muzyka recytacje. Zobacz książki i muzykę.

Jak z nimi postępować

Tradycja prosi, by traktować je z szacunkiem: wizerunku Buddy nie kładzie się na podłodze ani w brudnym miejscu i nie przekracza się go. Zobacz jak urządzić ołtarz.

Źródła

Powszechne zwyczaje tradycji tybetańskiej, chińskiej i japońskiej; Raoul Birnbaum, The Healing Buddha (1979). Praktyki różnią się w zależności od szkoły.

Zobacz cały katalog