พระสูตรพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์: เรื่องราวของคัมภีร์ผู้เดินทาง
ต้นฉบับบนเปลือกไม้เบิร์ช พระภิกษุผู้แสวงบุญ นักแปลผู้มาเยือน: พระสูตรจากอินเดียกลายเป็นหนึ่งในคัมภีร์ที่อ่านมากที่สุดของเอเชียตะวันออกได้อย่างไร

พระสูตรเริ่มต้นที่เมืองไวศาลี นครแห่งอินเดียโบราณ พระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่นั่นพร้อมที่ประชุมใหญ่ของพระภิกษุ พระโพธิสัตว์ พระราชา และสรรพสัตว์จากทุกโลก พระโพธิสัตว์มัญชุศรีลุกขึ้นและทูลขอให้ตรัสถึงคุณของพระพุทธเจ้าอีกองค์หนึ่ง ผู้อยู่ไกลทางทิศตะวันออก ซึ่งพระนามจะเป็นที่พึ่งยามยากแก่สรรพสัตว์ในรุ่นหลัง พระพุทธเจ้าทรงรับ นี่คือจุดเริ่มต้นของพระสูตรพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ (Bhaiṣajyaguruvaiḍūryaprabharāja-sūtra)
พระสูตรเล่าอะไร
พระสูตรสั้นและมีโครงเรื่องเรียบง่าย เริ่มจากการบรรยายพระพุทธเจ้าแห่งดินแดนไกลและมหาปณิธานสิบสองประการ จากนั้นบรรยายพุทธเกษตร พระโพธิสัตว์ และอานิสงส์ สุดท้ายเป็นคำแนะนำปฏิบัติ คือจะเคารพบูชาอย่างไร จะสวดพระนามอย่างไร จะเตรียมเครื่องสักการะอะไรบ้าง ใกล้จบ พระโพธิสัตว์ชื่อ "ผู้ช่วยให้พ้น" (จิ่วถัว ในฉบับของพระถังซัมจั๋ง) ทูลถามพระอานนท์เรื่อง "มรณะก่อนเวลาเก้าประการ" และสิ่งที่ทำได้เพื่อหลีกเลี่ยง พิธีกรรมที่บรรยายไว้ (จุดตะเกียง แขวนธง ถวายเครื่องสักการะ) ถูกนำเสนอเป็นวิธีปลุกความเมตตาและปัญญา และเป็นการรำลึกถึงผู้ล่วงลับ
ต้นฉบับที่พบใกล้กิลกิต
ในปี 1931 ชาวบ้านใกล้กิลกิต ในเทือกเขาคาราโครัม บังเอิญพบชุดต้นฉบับบนเปลือกไม้เบิร์ชในสถูปที่พังทลาย เขียนเป็นภาษาสันสกฤต ในอักษรที่เรียกว่า "กิลกิต-บามิยัน" หนึ่งในนั้นคือพระสูตรพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ นาลินักษะ ดัตต์ จัดพิมพ์ในปี 1939 ในชุดต้นฉบับกิลกิต และเป็นฉบับสันสกฤตที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จัก นับเป็นความประหลาดใจอันงดงาม พระสูตรที่เคยรู้จักผ่านฉบับแปลเท่านั้น เคยมีอยู่จริงในอินเดียหรือชายขอบของอินเดียในรูปแบบนี้
ฉบับแปลภาษาจีน
ในจีน พระสูตรถูกแปลหลายครั้ง ฉบับแรก ๆ ที่เชื่อว่าเป็นของศรีมิตร อยู่ในศตวรรษที่ 4 ธรรมคุปต์ทำอีกฉบับในปี 615 สมัยสุย ฉบับที่มีชื่อเสียงที่สุดคือของพระถังซัมจั๋งในปี 650 พระภิกษุผู้ข้ามเอเชียกลางและอินเดียเพื่อนำคัมภีร์กลับมา เป็นฐานของการสวดส่วนใหญ่ในจีน เกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนาม ในปี 707 พระอี้จิง พระภิกษุนักเดินทางอีกรูปหนึ่งที่กลับจากอินเดียทางทะเล ถวายฉบับที่ยาวกว่า บรรยายถึงพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ไม่ใช่หนึ่งแต่เจ็ดองค์ ฉบับแปลเหล่านี้เก็บไว้ในพระไตรปิฎกจีน (ไทโช 449 ถึง 451)
พระสูตรในทิเบต
พระสูตรยังเก็บไว้ในคังยูร์ของทิเบต ซึ่งมีทั้งฉบับ "พระพุทธเจ้าองค์เดียว" และฉบับ "พระตถาคตเจ็ดองค์" พระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์แปดองค์ ซึ่งภาพประดับอารามมากมาย มาจากประเพณีนี้
เหตุใดจึงได้รับความนิยม
ในสังคมที่โรคภัย ความยากจน และสงครามอยู่ใกล้ตัวทุกคน พระพุทธเจ้าที่ปณิธานสัญญาถึงความช่วยเหลือ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม และความยุติธรรม ย่อมพูดกับทุกคน ในญี่ปุ่น คำอธิษฐานเพื่อพระมเหสีของจักรพรรดิเป็นจุดกำเนิดของวัดยากูชิจิในปี 680 เรื่องราวอยู่ในบทความเรื่องยากูชิจิ
อ่านพระสูตรในวันนี้
มีฉบับแปลภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษพร้อมอรรถกถา ท่านจะพบในหมวดหนังสือ การอ่านผ่าน ๆ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง พระสูตรอ่านเหมือนคำอธิษฐาน ไม่ใช่ตำราแพทย์ ดูบทความเรื่องสุขภาพทางจิตวิญญาณ
แหล่งอ้างอิง
Nalinaksha Dutt, Gilgit Manuscripts, เล่ม I (Srinagar, 1939); Raoul Birnbaum, The Healing Buddha (1979); พระไตรปิฎกไทโช 449–451 วันที่ของฉบับแปลเก่าแก่ที่สุดเป็นการระบุตามประเพณี
อ่านบทความคำปฏิญาณสิบสองประการของพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์ ทีละข้อ