Ang sutra at ang mga bersiyon nito: kasaysayan ng teksto

Kaalaman

• Tiyak

  Ang manuskritong Sanskrit sa balat ng birch ng Sutra ng Guro ng Medisina (Bhaiṣajyaguru-sūtra) ay kabilang sa mga manuskrito ng Gilgit, na natagpuan mula 1931 at tinatayang mula ika-5–6 na siglo batay sa paleograpiya. Nakatala ang koleksiyong ito sa Rehistro ng Memorya ng Mundo ng UNESCO mula 2017.

  Mga sanggunian 1 2

• Tiyak

  Inilathala ni Nalinaksha Dutt ang unang edisyon noong 1939. Noong 1978, inilathala ni Gregory Schopen ang kritikal na edisyon («redaksiyon A») kasama ang bersiyong Tibetano at saling Ingles. Inilathala noong 2025 ang kumpletong faksimile ng manuskrito sa New Delhi.

  Mga sanggunian 3 2 4

• Tiyak

  Iniingatan ng kanong Tsino ang ilang salin: ni Dharmagupta (615, T449), ni Xuanzang (650, T450), ang pinakamalawak na binabasa, at ni Yijing (707, T451), na bumabanggit ng pitong Buddha ng Medisina.

  Mga sanggunian 5 6 7 8

• Pinagtatalunan

  May mas lumang bersiyon sa ika-12 balumbon ng Sutra ng Konsagrasyon (Guanding jing, T1331), na ayon sa tradisyon ay isinalin ni Śrīmitra (ika-4 na siglo). Maraming iskolar, kabilang si Michel Strickmann, ang tumuturing dito na akdang Tsino mula ika-5 siglo; pinagtatalunan pa ang katayuan ng bersiyong ito.

  Mga sanggunian 9 10

• Tiyak

  May dalawang sutra sa kanong Tibetano: isa tungkol lamang sa Buddha ng Medisina, at isa tungkol sa pitong Buddha; inedit ni Schopen ang dalawang bersiyong Tibetanong iyon.

  Mga sanggunian 2

• Pinagtatalunan

  Hindi alam ang eksaktong lugar at panahon ng pagkakasulat ng sutra. Ayon sa JAANUS, lumilitaw ang pangalan ng Buddha ng Medisina sa humigit-kumulang labinlimang tekstong isinalin sa Tsino mula ika-3 hanggang ika-5 siglo, at mukhang napakapopular ng kanyang pagsamba sa Gitnang Asya.

  Mga sanggunian 8 2

• Paniniwala

  Ayon sa sutra mismo, itinuro ito ng Buddha Śākyamuni sa Vaiśālī sa kahilingan ng Bodhisattva Mañjuśrī, at inilahad niya ang labindalawang panata ng Buddha ng Medisina at ang kanyang Dalisay na Lupain sa Silangan.

  Mga sanggunian 6

Mga sanggunian

1. UNESCO, Memory of the World Register: “Gilgit Manuscript” (inscribed 2017). www.unesco.org
2. Gregory Schopen, The Bhaiṣajyaguru-sūtra and the Buddhism of Gilgit, PhD thesis, Australian National University, 1978. openresearch-repository.anu.edu.au
3. Nalinaksha Dutt (ed.), Gilgit Manuscripts, vol. I, Srinagar / Calcutta, 1939. (aklat)
4. J.-U. Hartmann, G. Melzer, T. Fukita (eds.), Gilgit Manuscripts in the National Archives of India, Facsimile Edition, vol. II.6: The Bhaiṣajyagurusūtra, National Archives of India / IRIAB Soka University, 2025 (announcement, H-Net). networks.h-net.org
5. CBETA, Taishō T449, 佛說藥師如來本願經 (Dharmagupta, 615). cbetaonline.dila.edu.tw
6. CBETA, Taishō T450, 藥師琉璃光如來本願功德經 (Xuanzang, 650). cbetaonline.dila.edu.tw
7. CBETA, Taishō T451, 藥師琉璃光七佛本願功德經 (Yijing, 707). cbetaonline.dila.edu.tw
8. JAANUS (Japanese Architecture and Art Net Users System), entry “Yakushi”. www.aisf.or.jp
9. CBETA, Taishō T1331, 佛說灌頂經 (Consecration Scripture), fascicle 12. cbetaonline.dila.edu.tw
10. Michel Strickmann, Chinese Magical Medicine, Stanford University Press, 2002. (aklat)

Sinuri ang mga link noong Oktubre 15, 2026.

Mga paksa

• Arkeolohiya at kasaysayan ng sining: Dunhuang, Nara, ikonograpiya
• Antropolohiya ng mga ritwal ng paggaling
• Ang Buddha ng Medisina at ang medisinang Tibetano (Gyushi)
• Mga hipotesis at pagtatalo: Gresya at India